LMFAO
8 de febrero de 2013
7 de febrero de 2013
Un conto de San Valentín
Onte pasoume algo un pouco raro... pasoume que...
Namoreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeei!!!
Pero, para non enredar máis, eu son Samanta, unha nena moi independiente. Vivo en Padrón e vou á escola na que estudou a miña irmá maior, Amanda.
Por onde ía... ahhhh si... Onte pasou algo moi raro; un neno chamado Daniel veu a miña clase. Era moi, moi guapo e parecía intelixente. Cando tocou o timbre, fumos ó patio e, xusto cando ía a dicirlle algo a Daniel... ¡Sara!, a nena máis "pija" da miña clase adiantouseme. Achegueime un pouco para ver si o meu futuro amor xa estaba perdido e escoitei como Sara lle preguentaba a Dani se quería ir pola tarde a súa casa.
Non souben o que contestou porque marchei chorando cara o baño e ó sair fun a xunto da miña irmá. Amanda, díxome que como era o día de San Valentín, sempre ten que pasar algo malo, antes de algo bo. Entón, animeime e despois de que volvese a tocar o timbre regresei á aula. Desesperada e co corazón roto, fixen os exercicios moi mal. De camiño para o comedor, Dani chamoume. De súpeto, díxome que non era noivo de Sara e que lle gustaría ir a miña casa a estudar. Por suposto, eu aceptei e nese intre doume un bico nas meixelas. Máis vermella que un tomate.... desmaieime.
Escrito por: Blanca Esperón Buceta.
Namoreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeei!!!
Pero, para non enredar máis, eu son Samanta, unha nena moi independiente. Vivo en Padrón e vou á escola na que estudou a miña irmá maior, Amanda.
Por onde ía... ahhhh si... Onte pasou algo moi raro; un neno chamado Daniel veu a miña clase. Era moi, moi guapo e parecía intelixente. Cando tocou o timbre, fumos ó patio e, xusto cando ía a dicirlle algo a Daniel... ¡Sara!, a nena máis "pija" da miña clase adiantouseme. Achegueime un pouco para ver si o meu futuro amor xa estaba perdido e escoitei como Sara lle preguentaba a Dani se quería ir pola tarde a súa casa.
Non souben o que contestou porque marchei chorando cara o baño e ó sair fun a xunto da miña irmá. Amanda, díxome que como era o día de San Valentín, sempre ten que pasar algo malo, antes de algo bo. Entón, animeime e despois de que volvese a tocar o timbre regresei á aula. Desesperada e co corazón roto, fixen os exercicios moi mal. De camiño para o comedor, Dani chamoume. De súpeto, díxome que non era noivo de Sara e que lle gustaría ir a miña casa a estudar. Por suposto, eu aceptei e nese intre doume un bico nas meixelas. Máis vermella que un tomate.... desmaieime.
Escrito por: Blanca Esperón Buceta.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)